- Cholera jasna, Louis! - Niall krzyczy, kiedy zauważa, że rzuciłem kubkiem o podłogę, przy okazji wylewając trochę zawartości na swoje nogi. Patrzę na Irlandczyka i wzruszam ramionami. Jakbym się tym przejmował.
- Co? - pytam w odpowiedzi, krzyżując ramiona w wyzywającym geście. Alex stoi obok niego i czuję na sobie jej zielone oczy. Dogadywaliśmy się bardzo dobrze, ciągle była z nią zabawa i głośno śmialiśmy się z jej dowcipów. Zawsze dla mnie gotowała, a kiedy już nie byłem w stanie znieść marchewek, upewniała się, że nie ma ich w moim otoczeniu. Od tego czasu robiła mi czekoladowe babeczki.
Ale Alex jest dziewczyną, bez względu na to, czy jest chłopczycą i czy nienawidzi sukienek. Jest dziewczyną taką jak Eleanor (to znaczy jak jadowity zdrajca) i nie mogę jej już dłużej ufać. Co jeśli zrobi to samo Niallowi? Wszystko kobiety są takie same: nigdy nie mają dość. Można dać im księżyc, ale może to nie być wystarczające, bo będą chciały gwiazdkę z nieba. Ale nie mogę dać im żadnej gwiazdki, bez względu na to, jak bardzo bym chciał. Po prostu nie mogę. Zawsze robię wszystko co w mojej mocy, by być wystarczająco dobry, ale i tak nie jestem. Zawsze znajdzie się ktoś lepszy.
Odwracam wzrok, nie jestem w nastroju znosić dłużej spojrzenia Alex, a moje myśli wyparowują, kiedy dostaje w głowę od Nialla. Cholerny irlandzki gnom, wygląda ślicznie i uroczo, ale jest silny.
- Sprzątasz to, zanim Paul się dowie i na nas nakrzyczy - grozi mi, ale ja wytykam mu język.
- To nie moja wina - oświadczam rzeczowo, moje ramiona są dalej skrzyżowane. Niall prycha jak koń, co wprawia Alex w chichot. Kiedy szybko na nią spogląda, jego wyraz twarzy łagodnieje, przez co zbiera się mi na na wymioty. Tym razem to ja prycham i tym znowu przykuwam uwagę Nialla.
- Nie ma mowy, Sherlocku. Wszystko widzieliśmy, sprzątasz to.
Marszczę brwi i nos oraz pokazuję zęby. Prawie tak samo jak robią to wilki. Może jestem teraz samotnym wilkiem? Nikogo nie potrzebuję. Tak, to od dzisiaj moje nowe motto.
- Harry, posprzątaj to! - krzyczę, a mój kędzierzawy przyjaciel patrzy na mnie ze zdezorientowanym wyrazem twarzy. - Tak, to twoja wina. Grimshaw jest twoim przyjacielem i to on przywlókł tą dziwkę, a to jej wina, więc jesteś odpowiedzialny za posprzątanie tego - robię krok do tyłu, by opuścić pokój. Wiem, że nie tylko Harry, ale wszyscy w tym pomieszczeniu patrzą na mnie z tym samym wyrazem twarzy.
- Ale... - Harry protestuje, lecz go omijam.
- Twój przyjaciel ją tutaj przyprowadził. Twoja wina - powtarzam i w końcu opuszczam ten pokój, bardziej zrzędliwy niż byłem przedtem, ponieważ rozpamiętywanie mojej relacji z Alex sprawiło, że zapomniałem przez chwilę o Kay, ale ona ponownie wdarła się do moich myśli.
Naprawdę jej nienawidzę i nie rozumiem, czemu nie może zostawić mnie w spokoju. Wyraźnie jej powiedziałem, że nie chcę mieć z nią nic wspólnego, ale ona i tak będzie w stanie mnie znaleźć i wkurzyć. I co z tym całym 'sprawię, że się we mnie zakochasz'? Ja zakochany w niej? Ja pierdolę. Wolałbym jeść marchewki przez resztę mojego życia.
Co ją skłoniło, by to powiedzieć? To kompletnie niemożliwe i czemu ja? Dlaczego nie mogłaby na przykład... wkurzać Liama? On też jest przecież singlem! Proszę, jest przecież tylu mężczyzn na świecie, czemu akurat ja? Niby czym sobie na to zasłużyłem? Ja po prostu marzę o ciszy i spokoju.
Tak właśnie rozmyślam, że nienawidzę jej bardziej niż jadowitego zdrajcę. Jest strasznie irytująca, niemiła, głupia (ponieważ nie potrafi zrozumieć tego, że nie chcę jej widzieć) i irytująca. Czekaj... już to powiedziałem. To nie ma znaczenia, to zasługuje na powtórzenie tego. Nie rozumiem, czemu pozostali tak ją lubią, a zwłaszcza dziewczyny. Naprawdę dobrze dogaduje się z Alex, co jest jeszcze bardziej irytujące.
Potrzebuję synonimów słowa 'irytujące'.
Włączam telefon, by poszukać jakiś wyrazów bliskoznacznych, kiedy idę korytarzem studia. Naprawdę chcę już rozpocząć trasę koncertową. Kay ma powód by tu być, ponieważ jeszcze nie wyjechaliśmy, ale kiedy to już rozpoczniemy występy, nie będę musiał oglądać jej buźki.
O, życie teraz wydaje się takie piękne.
Uśmiech zaczyna się rozprzestrzeniać na mojej twarzy, kiedy myślę o tym, że nie będę musiał jej widzieć przez całe wakacje. Trzy miesiące bez Kay. Czy mogłoby być coś lepszego niż to? I nie będę musiał się widywać też z Milą i Hannah, ponieważ zostają tutaj. Alex jedzie z nami, bo jest w ekipie nagłaśniającej, ale myślę, że sobie z tym jakoś poradzę. Nie mogę niestety oczekiwać, że wokół będą tylko mężczyźni. Już próbowałem przekonać menadżerów, by wykopali wszystkie kobiety i zostawili tylko facetów, ale odrzucili niemiłosiernie mój pomysł.
To bardzo trudne trzymać się z daleka od kobiet, kiedy grupa twoich najbliższych przyjaciół ma ich mnóstwo. Jest tam Alex, Bella i Phebs. Spotkaliśmy je dwa lata temu. Potem Mila i Moni dołączyły do tego obrazka. Potem nadeszła Hannah i wprowadziła ze sobą Savannah! I teraz Kay też chce dołączyć do tej grupy! Osiem kobiet! Osiem pieprzonych kobiet kręci się wokół, kiedy chłopaki chcą coś porobić. Oni po prostu nie mogą znieść myśli o rozłące z nimi.
Jebane cipki.
Mam nadzieję, że Liam nie znajdzie sobie dziewczyny, bo to by oznaczała kolejną dziewczyną w gangu (tak to Moni nazywa) i może też przyprowadzi swoje przyjaciółki, o nie. Samo wyobrażenie sobie tego, sprawia, że mam ochotę się ulotnić. Może rozmyślę nad starym planem Moni i zostanę mnichem w Tybecie?
Brzmi poważnie.
- 'Wkurzająca' to trafne spostrzeżenie - mamroczę do siebie, zatrzymując się na chwilę, kiedy odkrywam synonimy. Jezu, jest tutaj tyle słów, które perfekcyjnie opisują Kay. Nie muszę używać słowa 'irytująca' nigdy więcej.
- Co jest wkurzające? - kobiecy głos się pyta, a kiedy unoszę wzrok, dostrzegam Alex, która stoi naprzeciwko mnie.
- Jak się tutaj dostałaś? Byłaś przecież z Niallem w środku - oskarżam ją jakby zrobiła najgorszą rzecz na świecie. W pewnym sensie jest to przerażająca zbrodnia: kręci się w pobliżu mnie, a ja tego nie toleruję.
- Oh, no przestań, mężu. Wiem, że nadal mnie kochasz - mówi żartobliwe robiąc krok do przodu, ale ja się odsuwam.
- Nie jestem twoim mężem. Albo przynajmniej nie od teraz - odpowiadam, próbując wytrząsnąć z głowy te czasy, kiedy w grze nazywałem ją swoją 'żoną' oraz, kiedy cieszyłem się z naszych odgrywanych scenek.
- Niby od kiedy? Nie dostałam żadnych papierów - uśmiecha się, ale ja tego nie odwzajemniam, ponieważ nie znajduję w tym żadnego humoru. - No dalej, nie nazywałeś mnie swoją żoną od miesięcy i tęsknie za tym. Nigdy bym się nie spodziewała, że to powiem - śmieje się, ale wyraz mojej twarzy się nie zmienia.
- Idź do Nialla i zostaw mnie w spokoju, Alexio - nazywam ją tak celowo. Wiem, że nie lubi, kiedy ludzie wypowiadają jej pełne imię, a kiedy to robię, jej oczy rozszerzają się ze zdziwienia. Walczę z uśmiechem zadowolenia, które chcę wpełznąć na moją twarz.
- Louis - nabiera powietrza, mówi prawie szeptem, kiedy próbuje złapać mnie za dłoń, ale odsuwam się jeszcze bardziej. - Kiedy przestaniesz tak się zachowywać? Tęsknimy za starym tobą. - Jej oczy przepełnia prawdziwa troska i to dotyka mnie w pewnej części serca, ale to ignoruję.
Stary Louis, ten zabawny klaun całej grupy, ten, który nigdy nie chciał dorosnąć, umarł. Umarł tej nocy, kiedy kobieta powiedziała mu, że nie jest wystraczająco dobry i dłużej go nie kocha, bez względu na to, jak się starał, by to się udało. I ten stary Louis nigdy nie wróci.
- Przepraszam, ale nie przestanę tak się zachowywać. Oto nowy ja i jeśli to ci się nie podoba, możesz sobie iść, ponieważ nie potrzebuję twojej litości ani troski. U mnie w porządku, lepiej niż w porządku. Więc teraz, wybacz mi.
Przechodzę obok Alex i wiem, że się na mnie patrzy, bo czuję jej wzrok na plecach. Kontynuuje swój chód oraz zatrzymuje się parę metrów dalej, podejmując decyzje:
- Niedługo wyślę ci papiery - dodaję bez odwracania się.
- Że co? - pyta. Zdezorientowanie jest jasne w jej głosie.
Patrzę na nią przez ramię, a chytry uśmieszek pojawia mi się na ustach. - Chodzi mi o rozwód. Wkrótce nie będziesz miała czelności nazywać mnie swoim mężem.
Spodziewałem się, że ujrzę jej twarz w szoku i zrezygnowaniu, ale za to uśmiecha się z nadzieją wypisaną na twarzy. - Nie podpiszę tego! - krzyczy, a jej uśmiech jeszcze się powiększa. - Dopóki nie pozwolisz mi zatrzymać Porsche.
- Nigdy! - krzyczę w odpowiedzi. Porsche to mój ukochany skarb, nigdy go nie oddam.
- W takim razie wiecznie będziemy mężem i żoną, Louis - Alex uśmiecha się zwycięsko, po czym odwraca się na pięcie i odchodzi z miejsca, skąd przyszedłem. Dalej nie pojmuję, jak tutaj się dostała.
Tak samo jak dalej nie pojmuję, czemu jej to powiedziałem. To nie tak, że naprawdę jesteśmy małżeństwem, ale i tak. Może jakaś część mnie ze starego Louisa w ogóle się nie ulotniła? Jakaś cząstka mnie dalej chce mieć bezproblemową relację z Alex, nie chce nienawidzić każdej kobiety, ale tak jest po prostu prościej. Nie mogę mieć żadnych wyjątków.
Jeśli będziesz się po wszystkich spodziewać najgorszego, to nic ciebie nie rozczaruje. Nikt ciebie nie zrani. Jeśli bym się spodziewał, że Eleanor zdradzi mnie w ten sposób, to na pewno nie pozwoliłbym na to, żeby miała tylko siły i odwagi, by to zrobić. Jeśli będę nienawidzić wszystkie kobiety równo (moja mama i siostry się w to nie wliczają, bo to moja rodzina), to nikt mnie już nie zrani. Nikt mnie nie zdradzi w ten sposób. Żadna inna kobieta nie sprawi, że będę czuł się tak jak zrobiła to Eleanor. Chcę być bezpieczny.
Nie potrzebuję żadnej kobiety!
U mnie w porządku, bardziej niż w porządku. Mam pracę, za którą każdy by zabił. Robię to co kocham całymi dniami i dostaję jeszcze za to pieniądze! Zwiedzam świat, gram co noc dla tysięcy ludzi wraz z najlepszymi przyjaciółmi z zespołu. Dlaczego w ogóle chciałbym być w związku? To jest lepsze niż to.
Dlaczego nienawidzę dziewczyn chłopaków, jeśli one nie zrobiły mi nic złego? Cóż, to bardzo proste: one mogą tak samo zranić moich przyjaciół. Nie ufam im.
Co jeśli Alex znajdzie kogoś lepszego; kogoś, kto ma jej styl; kogoś, kogo nie otaczają wrzeszczące nastolatki, które wykrzykują propozycje małżeństwa?
Co jeśli Mila znajdzie chłopaka, na którego temat nie chodzą plotki, że zdradza ją z każdą dziewczyną, która przebywa w jego otoczeniu?
Co jeśli Hannah znajdzie chłopaka, który nie będzie skomlił, kiedy będzie wyjeżdżać w trasę dookoła świata?
Co jeśli...? Nie jesteśmy perfekcyjnymi chłopakami, mamy swoje wady, chociaż fani zdają się ich nie dostrzegać. Daleko nam do ideału i nawet jeśli będziemy robić wszystko, co w naszej mocy, by utrzymać nasze związki, to i tak to może nie być wystarczające. Ale wiem, że moi kumple za bardzo kochają swoje dziewczyny. Może nawet bardziej, niż ja kiedykolwiek kochałem Eleanor. A co się stanie, kiedy złamią im serca?
Raz już widziałem zdewastowanego Nialla. Widziałem też Zayna i ledwo co, go wtedy poznawałem. Harry też był w złej formie, najgorszą rzeczą na świecie było widzieć go bez tego życia w oczach wraz z fałszywym uśmiechem, którym każdego obdarzał. Jeśli Alex, Mila albo Hannah zrobią to co zrobiła mi Eleanor... to może się jeszcze gorzej dla nich skończyć. To dlatego im nie ufam. Dlatego wszystkie kobiety są niebezpieczne.
Nie ufam im, ani ich nie potrzebuję. Może pewnego dnia chłopcy zobaczą to z mojego punktu widzenia i zdadzą sobie sprawę, że mam rację i to najlepszy sposób życia. Mam tylko nadzieję, że nie dostrzegą tego za późno.
**********
Witam was po małej przerwie! Jeszcze raz przepraszam za brak rozdziału, miałam mnóstwo spraw na głowie.
Pierwsza sprawa, jaką chciałabym wyjaśnić to sposób mojego tłumaczenia. Opowiadanie jest tłumaczone w czasie teraźniejszym, ponieważ taki styl ma autorka, a ja nie chcę tego zmieniać. Zresztą przy Afterze też tak tłumaczyłam i szczerze się do tego przyzwyczaiłam.
Niedługo zaktualizuję zakładkę 'bohaterowie', ponieważ wkleję jeszcze gify dziewczyn chłopców. 'Bitter & Sassy' jest tak jakby jedną z pięciu serii, ale poprzednie serie nie mają większego z tą. Są po prostu ci sami bohaterowie i takie małe szczegóły, które nie mają większego wpływu na rozwój akcji.
Jeśli macie jakieś pytania, to zapraszam do zakładki 'kontakt'!
Prosiłabym o zostawienie małego komentarza pod postem, co mnie bardzo zmotywuje do napisania kolejnego rozdziału.
Chciałabym jeszcze podziękować za prawie 80 wyświetleń poprzedniego rozdziału. Dalibyście radę teraz dobić do 100? ;)
Do następnego razu!
Klaudia.
środa, 10 czerwca 2015
niedziela, 17 maja 2015
Rozdział 1. - Starbucks & Obietnice.
Parę miesięcy później.
Cholernie nienawidzę Starbucksa. Gdziekolwiek pójdę, zawsze tam jest; z tą dużą, zieloną syreną na czele, szeroko uśmiechniętymi kelnerami i kuszącym zapachem, który prowadzi do środka. Więc, nienawidzę go. Całą swoją osobą. Tylko przypomina mi o Eleanor, a myśl o niej wpędza mnie w potworny nastrój. Może nie powinienem nawet wypowiadać jej imienia, tylko wymyślić jakąś ksywkę, jak jadowity zdrajca. Tak, to brzmi dobrze.
Wiem, że minęło już parę miesięcy, ale ktoś pytał cię o zdanie? Nie, więc nawet nie próbuj mi wmawiać, że jestem uparty, albo, że powinienem odpuścić i pójść naprzód. To moje życie i mogę z nim robić wszystko, co mi się żywnie podoba. Nie jesteś na moim miejscu, więc nawet nie możesz sobie wyobrazić jak to jest, kiedy kobieta zostawia cię dla kogoś lepszego, zwyczajniejszego, a po tym wszystkim co razem przeszliście, po prostu zdecydowała, że nie jesteś dla niej wystarczająco dobry i się poddała. Nie możesz sobie wyobrazić, jak to jest czuć się takim odrzuconym oraz kiedy ważna dla ciebie osoba odwraca się od ciebie plecami. Więc jeśli chcę byś zgorzkniały, to będę zgorzkniały. Nie obchodzi mnie, że wszyscy wokół są szczęśliwi, mnie to nie dotyczy.
Tak szczerze, to nie chcę mi się nic robić. Chcę po prostu siedzieć w domu, grać w Fifę i wszystkich ignorować. Jestem zmęczony tymi wszystkimi dziewczynami, które radzą mi pójść naprzód oraz facetami, którzy patrzą na mnie z politowaniem w oczach. Dlaczego nie mogą po prostu pozwolić mi żyć? Nie dlatego, że nie odbieram rozstania tak jak powinienem, czyli np. wykazywał chęć popełnienia samobójstwa. Po prostu... po prostu łatwiej jest być zdenerwowanym niż zdesperowanym. Wolę być zły przez cały czas i unikać wszystkich kobiet oraz wszystkiego, co przypomina mi o Eleanor - to znaczy o jadowitym zdrajcy - więc nie muszę sobie zadawać pytania 'dlaczego'. Dlaczego nie byłem dla niej wystarczająco dobry? Dlaczego Eric jest ode mnie lepszy? Dlaczego teraz każdy znajduje kogoś specjalnego?
Alex i Niall są gorsi niż kiedykolwiek, a przez słowo 'kiedykolwiek' mam na myśli, że Alex pracuje u nas w systemie nagłośnienia, więc mogą być przez cały czas razem oraz być w sobie zakochani wśród tych wszystkich elektrycznych urządzeń i inne gówna. Ale nic nie mówię, po prostu ich ignoruję i kontynuuje swoje życie.W zeszłym roku lubiłem ich parodiować, tylko po to, by czuli się niekomfortowo. Teraz jednak wolę ich unikać.
Mila i Zayna mają sprawny związek. Ci dranie. Kiedy nie ma go w pobliżu, pisze książki, a kiedy mamy przerwę, Zayn znika i spędza z nią cały czas. Nikt nie wie, co dokładnie robią. Moni mówi, że przez cały czas uprawiają seks i przez to Zayn jest taki chudy. A najgorsze jest to, że nawet jeśli to nie jest prawda, oni z tego żartują, a Zayn się tym przechwala. Głupi kutas.
Harry i Hannah... Dalej nie wierzę, że on jej wszystko wybaczył. Ja po tym wszystkim, w życiu bym jej nie dał drugiej szansy. Chociaż muszę przyznać, że rzeczywiście się zmieniła. Dogaduje się prawie ze wszystkimi - jestem jedynym, który z nią nie rozmawia - bez problemu, śmieje się, spotyka z innymi i nie potrzebuję Harry'ego przez cały czas u swojego boku. Wygląda, że wreszcie żyje i chociaż trudno mi to zaakceptować, to widzę, że Harry jest z nią szczęśliwy. Kiedy na nią spogląda, jego cała twarz się rozjaśnia i wydaje się, że ona jest takim słoneczkiem w jego życiu.
Wiem, obrzydliwe. Fuuj.
Liam... cóż jest aktualnie jedynym singlem, ale zauważyłem tęsknotę i pragnienie w jego oczach, kiedy spogląda na pozostałych chłopców. Może przestanie wieść życie kawalera i zacznie szukać sobie dziewczynę, co pozostawi mnie jako jedynego samotnego członka zespołu One Direction.
Naprawdę jest mi z tym w porządku. Nie potrzebuję dziewczyny, nie potrzebuję nikogo. Nie potrzebuję kobiety, która w gorszej chwili zostawi mnie dla kogoś lepszego. Wiem, że daleko mi do ideału i popełniłem wiele błędów, ale nie potrzebuję kogoś, kto przypomina mi, że są lepsi ludzie ode mnie i bez względu co będę robił i tak nie będę wystarczająco dobry.
Nieważne, o czym mówiłem wcześniej? O tak, Starbucks. Kurewsko go nienawidzę. I Kay Evans, znajoma Grimmy'ego, przyjaciela Harry'ego, którą przedstawił nam podczas premiery książki Mily, wie, że nienawidzę go z płonącą pasją i jestem pewny, że kupuje tam kawę tylko dlatego, by wprawić mnie w irytację. To jest tak, jakby żyła tylko dlatego, by utrudniać mi życie. Kocha przypominać mi o rzeczach, których chcę unikać. Jestem dla niej niemiły i rzucam w nią obelgami, ale ona w ogóle nie daje sobie spokoju. Przeciwnie! Ona zawsze się odgryza, jej uśmiech nie drgnie ani nic. To tak, jakby żadna z moich obleg nic dla niej nie znaczyła i jakoś zawsze przedstawia mnie w tym gorszym świetle.
Nienawidzę jej... Nienawidzę jej tak samo jak Starbucksa i marchewek.
Dlaczego nie może zostawić mnie w spokoju? Co ja jej takiego zrobiłem? Jest strasznie irytująca i nie wiem czemu jeszcze nikt jej nie zabił. Spokojnie pije swoje frapuccino, wpatruje się we mnie, przy tym, upewniając się, że wyraźnie widzę logo widniejące na kubku. Czeka, aż stracę cierpliwość, a ja nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam.
Ale czemu? Dlaczego w ogóle jest z nami w studiu? Mamy próby do trasy, która zaczyna się za tydzień, a ona nie ma z tym nic wspólnego. Rozumiem, że jest z nami Alex, bo to jej praca, ale Kay? Jest po prostu przyjaciółką Grimmy'ego - jego irytująca przyjaciółką -, dogaduje się z dziewczynami, ale tylko Alex może z nami przebywać. Jeszcze raz, dlaczego jest z nami w studiu? Dlaczego Paul pozwala jej tutaj przebywać?
- Co? - pyta, udając niewiniątko. - Też chcesz frapuccino? Jak chcesz możemy się podzielić moim - oferuje, puszczając mi oczko, a jej słowa sprawiają, że wrze we mnie krew.
- Powiedziałaś, że nas nienawidzisz, bo jesteśmy wszędzie - podchodzę bliżej, walcząc z chęcią pobicia jej. Nie chcę kończyć w więzieniu. Jeśli nauczyłem się czegoś z filmu '21 Jump Street' to tylko, że chłopcy tacy jak ja nie są tam mile widizani. - Pozwól, że ci powiem, co jest wszędzie; Starbucks. Ta pieprzona kawiarnia jest wszędzie. W każdym cholernym państwie, na każdym lotnisku, w każdym kącie! To jak jakaś plaga! Gdziekolwiek spojrzeć, tam jest Starbucks i tego nienawidzę! - zgodnie z oczekiwaniami, skończyłem z podniesionym głosem.
Ona rzeczywiście się śmieje! Chichocze sobie z mojego wybuchu!
- Jesteś taki słodki, kiedy się wściekasz. - Szczerze, co jest z nią nie tak?
- Powinnaś być w szpitalu psychiatrycznym. Serio, czemu jeszcze nikt ciebie tam nie umieścił? - pytam, dalej będąc w szoku.
- Ponieważ nie wyglądam dobrze w kaftanie bezpieczeństwa - prosto odpowiada. Ona nawet ze mnie drwi! Ja ją obrażam, a ona reaguje w ten sposób. I jest tak przez cały czas. Bez względu na to, co jej powiem, ona zawsze odpowie coś głupiego lub bardziej irytującego niż dotychczas. To jak, jakby w ogóle ją to nie dotknęło.
Można powiedzieć, że Niall jest beztroskim chłopakiem, albo nawet, że Moni nie przejmuje się tym, co mówią o niej ludzie... ale Kay? To zupełnie inny poziom. To nie tak, że ją nie obchodzi, co ludzie o niej myślą, ale jakby to nie było dla niej wystarczające. Ona śmieje się na twoje lamerskie próby. Mi się to już przytrafiło parę razy. Ale wobec innych chłopców jest w porządku. Nie torturuje ich tak jak mnie. Ona zna wszystkie rzeczy, które nienawidzę najmocniej i robi je tylko dlatego, by doprowadzić mnie do szału. Jak kupowanie kawy w Starbucksie, przynoszenie marchewek czy dotykanie mnie. Wie, że nie chcę żadnej kobiety w pobliżu, a nie przestaje mnie nękać!
- Dlaczego tak mnie nienawidzisz? - pytam, już całkowicie zmęczony.
Mruga oczyma przez parę sekund, zaskoczona moim nagłym pytaniem. Ale to prawda, nie rozumiem, dlaczego tak bardzo lubi doprowadzać mnie do szaleństwa.
- Wcale nie żywię do ciebie nienawiści. Czemu w ogóle tak myślisz? - Czy ona mówi serio?
Nie mogę na to poradzić, ale wywracam oczyma i wzdycham, jakbym miał do czynienia z trzyletnim dzieckiem, któremu muszę wyjaśnić fizykę kwantową. - Och, nie wiem. Może dlatego, że ciągle mnie irytujesz;robisz rzeczy, które nienawidzę, tylko dlatego, by mnie wkurzyć. Wiesz, że nie chcę mieć z tobą nic wspólnego, a ty tutaj przychodzisz i jeszcze nikt ciebie nie zaprosił!
- Alex mnie zaprosiła - odpowiada, kompletnie ignorując moje poprzednie komentarze. Moja cierpliwość jest na wyczerpaniu, a ona o tym wie, mogę to wywnioskować po zarozumiałym uśmiechu na jej ustach.
- Dlaczego nie zostawisz mnie w spokoju? - to pytanie retoryczne, nie oczekuję od niej żadnej odpowiedzi. Tak szczerze, to trudno w ogóle coś z niej wyciągnąć. Może upadła, kiedy była dzieckiem i to spowodowało pewne uszkodzenia w jej mózgu? To by wyjaśniało, czemu jest taka w tych czasach.
- Nie dociera to do ciebie, prawda? - podchodzi bliżej, jej wyraz twarzy staje się bardziej poważny, kiedy zmniejsza dystans pomiędzy nami.
Niall jest z Alex w pokoju muzycznym, Zayn i Harry leżą na podłodze, kompletnie nie zważając na to, co się tutaj dzieje, ignorują nas i nie robią nic produktywnego ze swoim życiem. Liam poszedł do toalety, a ja jestem tu uwięziony z Kay, wpatruję się w nią i jestem ciekawy, co planuje.
- Nie żywię do ciebie nienawiści, Louis. Tak szczerze, to w pewnym sensie cię lubię - Kay mówi, zaskakując mnie tak bardzo, że w pewnej chwili jestem pewny, że się przesłyszałem, ale patrzy na mnie tak intensywnie, że prawie jej uwierzyłem. Kładzie rękę na moim ramieniu, a ja się wzdrygam na nasz kontakt, chcąc od razu strzepnąć jej rękę. - Muszę przyznać, że jesteś popieprzony, ale może to lubię w tobie najbardziej?
- Jesteś psychicznie chora. Nie, jeszcze gorzej.
Kay znowu się śmieje, jej ręce suną w górę, w stronę mojej szyi, znajdują włosy i zaczynają się bawić moimi krótkimi, brązowymi lokami. Z jakiegoś powodu, nie mogę się ruszyć, może dlatego, że jestem zbyt zszokowany, by wymusić w sobie reakcję.
- Może. Zapewne jestem, ale to prawda. Nie kłamię, Louisie Tomlinsonie.
- Cóż, ja ciebie nienawidzę, więc zapomnij o tym, co myślisz. Szczerze tobą gardzę - mówię jej, idąc parę kroków w tył, by zachować między nami dystans.
Ona dalej się uśmiecha, jakbym jej nie powiedział, jak bardzo nie mogę znieść jej obecności. Zastanawiam się, czy ona mnie czasem słucha. Zapewne nigdy.
- A to sprawia, że to jest jeszcze bardziej interesujące. Nie sądzisz, Louis? - nic nie mówię, dalej tego nie rozumiem, a ona o tym wie, bo jej uśmiech się pogłębia. - Nie przejmuj się, zmienię twoje zdanie. Jeszcze się we mnie zakochasz, Louisie Tomlinsonie.
W tym momencie wybucham śmiechem tam mocnym, że Harry z Zaynem siadają prosto i zaczynają się w nas wpatrywać.
- To się nie wydarzy. Nawet w twoich snach - odgryzam się z pewnym siebie uśmieszkiem na ustach. Nigdy nie zakocham się w takiej głupiej dziewczynie jak Kay.
- Oh, tak się stanie, Louis - pewnie się uśmiecha, a ja chcę zrobić wszystko, by tylko zetrzeć jej ten uśmieszek z twarzy. - I w tym procesie, zmienisz zdanie na temat kobiet. Sprawię, że dorośniesz, skarbie.
- Jeśli myślisz, że mógłbym zakochać się w kimś takim jak ty - upewniam się we własnych słowach, patrząc na nią od stóp do głów pogardliwym wzrokiem - to jesteś jeszcze gorsza, niż myślałem.
Znowu podchodzi bliżej, uśmiech ciągle nie opuszcza jej ust. By udowodnić, że się jej nie boję, staję prosto, próbując wyglądać na wyższego - chociaż jestem od niej o głowę wyższy - i silniejszego.
Zatrzymuje się, kiedy jest tylko oddalona o parę centymetrów i patrzy mi prosto w oczy.
- Uważaj Louis, ponieważ nie znasz mnie. Kiedy jakaś myśl zasiedli się w mojej głowie, to nie odpuszczam tak łatwo. Nie spocznę, póki tego nie zdobędę. Obiecuję ci to - przez sekundę, nastaje między nami cisza, tylko na siebie patrzymy, a kiedy zbieram się, by coś powiedzieć, pochyla się i całuje mnie w kącik ust. Zanim mogę sobie zdać sprawę z tego co zrobiła, cofa się, podaje mi kubek ze Starbucksa i wychodzi z pokoju bez słowa.
On jest szalona, a ja jej nienawidzę. Nigdy się w niej nie zakocham. W każdym, ale na pewno nie w Kay Evans.
Patrzę na kubek w swojej dłoni i rzucam go na podłogę, chociaż jest tam jeszcze trochę frapuccino. Mam to gdzieś i tak już więcej nie tknę tego gówna. Nienawidzę Starbucksa tak samo jak nienawidzę Kay.
**********
I jak się podoba? Mnie bardzo intryguje postać Kay. Jest taka pewna siebie i nieustraszona.
Zapraszam do zapisywania się w zakładce 'informowani' i komentowania (co mnie bardzo motywuje).
Informacje na temat nowego rozdziału będą pojawiały w prawym, górnym rogu.
Do zobaczenia!
Klaudia :)
Cholernie nienawidzę Starbucksa. Gdziekolwiek pójdę, zawsze tam jest; z tą dużą, zieloną syreną na czele, szeroko uśmiechniętymi kelnerami i kuszącym zapachem, który prowadzi do środka. Więc, nienawidzę go. Całą swoją osobą. Tylko przypomina mi o Eleanor, a myśl o niej wpędza mnie w potworny nastrój. Może nie powinienem nawet wypowiadać jej imienia, tylko wymyślić jakąś ksywkę, jak jadowity zdrajca. Tak, to brzmi dobrze.
Wiem, że minęło już parę miesięcy, ale ktoś pytał cię o zdanie? Nie, więc nawet nie próbuj mi wmawiać, że jestem uparty, albo, że powinienem odpuścić i pójść naprzód. To moje życie i mogę z nim robić wszystko, co mi się żywnie podoba. Nie jesteś na moim miejscu, więc nawet nie możesz sobie wyobrazić jak to jest, kiedy kobieta zostawia cię dla kogoś lepszego, zwyczajniejszego, a po tym wszystkim co razem przeszliście, po prostu zdecydowała, że nie jesteś dla niej wystarczająco dobry i się poddała. Nie możesz sobie wyobrazić, jak to jest czuć się takim odrzuconym oraz kiedy ważna dla ciebie osoba odwraca się od ciebie plecami. Więc jeśli chcę byś zgorzkniały, to będę zgorzkniały. Nie obchodzi mnie, że wszyscy wokół są szczęśliwi, mnie to nie dotyczy.
Tak szczerze, to nie chcę mi się nic robić. Chcę po prostu siedzieć w domu, grać w Fifę i wszystkich ignorować. Jestem zmęczony tymi wszystkimi dziewczynami, które radzą mi pójść naprzód oraz facetami, którzy patrzą na mnie z politowaniem w oczach. Dlaczego nie mogą po prostu pozwolić mi żyć? Nie dlatego, że nie odbieram rozstania tak jak powinienem, czyli np. wykazywał chęć popełnienia samobójstwa. Po prostu... po prostu łatwiej jest być zdenerwowanym niż zdesperowanym. Wolę być zły przez cały czas i unikać wszystkich kobiet oraz wszystkiego, co przypomina mi o Eleanor - to znaczy o jadowitym zdrajcy - więc nie muszę sobie zadawać pytania 'dlaczego'. Dlaczego nie byłem dla niej wystarczająco dobry? Dlaczego Eric jest ode mnie lepszy? Dlaczego teraz każdy znajduje kogoś specjalnego?
Alex i Niall są gorsi niż kiedykolwiek, a przez słowo 'kiedykolwiek' mam na myśli, że Alex pracuje u nas w systemie nagłośnienia, więc mogą być przez cały czas razem oraz być w sobie zakochani wśród tych wszystkich elektrycznych urządzeń i inne gówna. Ale nic nie mówię, po prostu ich ignoruję i kontynuuje swoje życie.W zeszłym roku lubiłem ich parodiować, tylko po to, by czuli się niekomfortowo. Teraz jednak wolę ich unikać.
Mila i Zayna mają sprawny związek. Ci dranie. Kiedy nie ma go w pobliżu, pisze książki, a kiedy mamy przerwę, Zayn znika i spędza z nią cały czas. Nikt nie wie, co dokładnie robią. Moni mówi, że przez cały czas uprawiają seks i przez to Zayn jest taki chudy. A najgorsze jest to, że nawet jeśli to nie jest prawda, oni z tego żartują, a Zayn się tym przechwala. Głupi kutas.
Harry i Hannah... Dalej nie wierzę, że on jej wszystko wybaczył. Ja po tym wszystkim, w życiu bym jej nie dał drugiej szansy. Chociaż muszę przyznać, że rzeczywiście się zmieniła. Dogaduje się prawie ze wszystkimi - jestem jedynym, który z nią nie rozmawia - bez problemu, śmieje się, spotyka z innymi i nie potrzebuję Harry'ego przez cały czas u swojego boku. Wygląda, że wreszcie żyje i chociaż trudno mi to zaakceptować, to widzę, że Harry jest z nią szczęśliwy. Kiedy na nią spogląda, jego cała twarz się rozjaśnia i wydaje się, że ona jest takim słoneczkiem w jego życiu.
Wiem, obrzydliwe. Fuuj.
Liam... cóż jest aktualnie jedynym singlem, ale zauważyłem tęsknotę i pragnienie w jego oczach, kiedy spogląda na pozostałych chłopców. Może przestanie wieść życie kawalera i zacznie szukać sobie dziewczynę, co pozostawi mnie jako jedynego samotnego członka zespołu One Direction.
Naprawdę jest mi z tym w porządku. Nie potrzebuję dziewczyny, nie potrzebuję nikogo. Nie potrzebuję kobiety, która w gorszej chwili zostawi mnie dla kogoś lepszego. Wiem, że daleko mi do ideału i popełniłem wiele błędów, ale nie potrzebuję kogoś, kto przypomina mi, że są lepsi ludzie ode mnie i bez względu co będę robił i tak nie będę wystarczająco dobry.
Nieważne, o czym mówiłem wcześniej? O tak, Starbucks. Kurewsko go nienawidzę. I Kay Evans, znajoma Grimmy'ego, przyjaciela Harry'ego, którą przedstawił nam podczas premiery książki Mily, wie, że nienawidzę go z płonącą pasją i jestem pewny, że kupuje tam kawę tylko dlatego, by wprawić mnie w irytację. To jest tak, jakby żyła tylko dlatego, by utrudniać mi życie. Kocha przypominać mi o rzeczach, których chcę unikać. Jestem dla niej niemiły i rzucam w nią obelgami, ale ona w ogóle nie daje sobie spokoju. Przeciwnie! Ona zawsze się odgryza, jej uśmiech nie drgnie ani nic. To tak, jakby żadna z moich obleg nic dla niej nie znaczyła i jakoś zawsze przedstawia mnie w tym gorszym świetle.
Nienawidzę jej... Nienawidzę jej tak samo jak Starbucksa i marchewek.
Dlaczego nie może zostawić mnie w spokoju? Co ja jej takiego zrobiłem? Jest strasznie irytująca i nie wiem czemu jeszcze nikt jej nie zabił. Spokojnie pije swoje frapuccino, wpatruje się we mnie, przy tym, upewniając się, że wyraźnie widzę logo widniejące na kubku. Czeka, aż stracę cierpliwość, a ja nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam.
Ale czemu? Dlaczego w ogóle jest z nami w studiu? Mamy próby do trasy, która zaczyna się za tydzień, a ona nie ma z tym nic wspólnego. Rozumiem, że jest z nami Alex, bo to jej praca, ale Kay? Jest po prostu przyjaciółką Grimmy'ego - jego irytująca przyjaciółką -, dogaduje się z dziewczynami, ale tylko Alex może z nami przebywać. Jeszcze raz, dlaczego jest z nami w studiu? Dlaczego Paul pozwala jej tutaj przebywać?
- Co? - pyta, udając niewiniątko. - Też chcesz frapuccino? Jak chcesz możemy się podzielić moim - oferuje, puszczając mi oczko, a jej słowa sprawiają, że wrze we mnie krew.
- Powiedziałaś, że nas nienawidzisz, bo jesteśmy wszędzie - podchodzę bliżej, walcząc z chęcią pobicia jej. Nie chcę kończyć w więzieniu. Jeśli nauczyłem się czegoś z filmu '21 Jump Street' to tylko, że chłopcy tacy jak ja nie są tam mile widizani. - Pozwól, że ci powiem, co jest wszędzie; Starbucks. Ta pieprzona kawiarnia jest wszędzie. W każdym cholernym państwie, na każdym lotnisku, w każdym kącie! To jak jakaś plaga! Gdziekolwiek spojrzeć, tam jest Starbucks i tego nienawidzę! - zgodnie z oczekiwaniami, skończyłem z podniesionym głosem.
Ona rzeczywiście się śmieje! Chichocze sobie z mojego wybuchu!
- Jesteś taki słodki, kiedy się wściekasz. - Szczerze, co jest z nią nie tak?
- Powinnaś być w szpitalu psychiatrycznym. Serio, czemu jeszcze nikt ciebie tam nie umieścił? - pytam, dalej będąc w szoku.
- Ponieważ nie wyglądam dobrze w kaftanie bezpieczeństwa - prosto odpowiada. Ona nawet ze mnie drwi! Ja ją obrażam, a ona reaguje w ten sposób. I jest tak przez cały czas. Bez względu na to, co jej powiem, ona zawsze odpowie coś głupiego lub bardziej irytującego niż dotychczas. To jak, jakby w ogóle ją to nie dotknęło.
Można powiedzieć, że Niall jest beztroskim chłopakiem, albo nawet, że Moni nie przejmuje się tym, co mówią o niej ludzie... ale Kay? To zupełnie inny poziom. To nie tak, że ją nie obchodzi, co ludzie o niej myślą, ale jakby to nie było dla niej wystarczające. Ona śmieje się na twoje lamerskie próby. Mi się to już przytrafiło parę razy. Ale wobec innych chłopców jest w porządku. Nie torturuje ich tak jak mnie. Ona zna wszystkie rzeczy, które nienawidzę najmocniej i robi je tylko dlatego, by doprowadzić mnie do szału. Jak kupowanie kawy w Starbucksie, przynoszenie marchewek czy dotykanie mnie. Wie, że nie chcę żadnej kobiety w pobliżu, a nie przestaje mnie nękać!
- Dlaczego tak mnie nienawidzisz? - pytam, już całkowicie zmęczony.
Mruga oczyma przez parę sekund, zaskoczona moim nagłym pytaniem. Ale to prawda, nie rozumiem, dlaczego tak bardzo lubi doprowadzać mnie do szaleństwa.
- Wcale nie żywię do ciebie nienawiści. Czemu w ogóle tak myślisz? - Czy ona mówi serio?
Nie mogę na to poradzić, ale wywracam oczyma i wzdycham, jakbym miał do czynienia z trzyletnim dzieckiem, któremu muszę wyjaśnić fizykę kwantową. - Och, nie wiem. Może dlatego, że ciągle mnie irytujesz;robisz rzeczy, które nienawidzę, tylko dlatego, by mnie wkurzyć. Wiesz, że nie chcę mieć z tobą nic wspólnego, a ty tutaj przychodzisz i jeszcze nikt ciebie nie zaprosił!
- Alex mnie zaprosiła - odpowiada, kompletnie ignorując moje poprzednie komentarze. Moja cierpliwość jest na wyczerpaniu, a ona o tym wie, mogę to wywnioskować po zarozumiałym uśmiechu na jej ustach.
- Dlaczego nie zostawisz mnie w spokoju? - to pytanie retoryczne, nie oczekuję od niej żadnej odpowiedzi. Tak szczerze, to trudno w ogóle coś z niej wyciągnąć. Może upadła, kiedy była dzieckiem i to spowodowało pewne uszkodzenia w jej mózgu? To by wyjaśniało, czemu jest taka w tych czasach.
- Nie dociera to do ciebie, prawda? - podchodzi bliżej, jej wyraz twarzy staje się bardziej poważny, kiedy zmniejsza dystans pomiędzy nami.
Niall jest z Alex w pokoju muzycznym, Zayn i Harry leżą na podłodze, kompletnie nie zważając na to, co się tutaj dzieje, ignorują nas i nie robią nic produktywnego ze swoim życiem. Liam poszedł do toalety, a ja jestem tu uwięziony z Kay, wpatruję się w nią i jestem ciekawy, co planuje.
- Nie żywię do ciebie nienawiści, Louis. Tak szczerze, to w pewnym sensie cię lubię - Kay mówi, zaskakując mnie tak bardzo, że w pewnej chwili jestem pewny, że się przesłyszałem, ale patrzy na mnie tak intensywnie, że prawie jej uwierzyłem. Kładzie rękę na moim ramieniu, a ja się wzdrygam na nasz kontakt, chcąc od razu strzepnąć jej rękę. - Muszę przyznać, że jesteś popieprzony, ale może to lubię w tobie najbardziej?
- Jesteś psychicznie chora. Nie, jeszcze gorzej.
Kay znowu się śmieje, jej ręce suną w górę, w stronę mojej szyi, znajdują włosy i zaczynają się bawić moimi krótkimi, brązowymi lokami. Z jakiegoś powodu, nie mogę się ruszyć, może dlatego, że jestem zbyt zszokowany, by wymusić w sobie reakcję.
- Może. Zapewne jestem, ale to prawda. Nie kłamię, Louisie Tomlinsonie.
- Cóż, ja ciebie nienawidzę, więc zapomnij o tym, co myślisz. Szczerze tobą gardzę - mówię jej, idąc parę kroków w tył, by zachować między nami dystans.
Ona dalej się uśmiecha, jakbym jej nie powiedział, jak bardzo nie mogę znieść jej obecności. Zastanawiam się, czy ona mnie czasem słucha. Zapewne nigdy.
- A to sprawia, że to jest jeszcze bardziej interesujące. Nie sądzisz, Louis? - nic nie mówię, dalej tego nie rozumiem, a ona o tym wie, bo jej uśmiech się pogłębia. - Nie przejmuj się, zmienię twoje zdanie. Jeszcze się we mnie zakochasz, Louisie Tomlinsonie.
W tym momencie wybucham śmiechem tam mocnym, że Harry z Zaynem siadają prosto i zaczynają się w nas wpatrywać.
- To się nie wydarzy. Nawet w twoich snach - odgryzam się z pewnym siebie uśmieszkiem na ustach. Nigdy nie zakocham się w takiej głupiej dziewczynie jak Kay.
- Oh, tak się stanie, Louis - pewnie się uśmiecha, a ja chcę zrobić wszystko, by tylko zetrzeć jej ten uśmieszek z twarzy. - I w tym procesie, zmienisz zdanie na temat kobiet. Sprawię, że dorośniesz, skarbie.
- Jeśli myślisz, że mógłbym zakochać się w kimś takim jak ty - upewniam się we własnych słowach, patrząc na nią od stóp do głów pogardliwym wzrokiem - to jesteś jeszcze gorsza, niż myślałem.
Znowu podchodzi bliżej, uśmiech ciągle nie opuszcza jej ust. By udowodnić, że się jej nie boję, staję prosto, próbując wyglądać na wyższego - chociaż jestem od niej o głowę wyższy - i silniejszego.
Zatrzymuje się, kiedy jest tylko oddalona o parę centymetrów i patrzy mi prosto w oczy.
- Uważaj Louis, ponieważ nie znasz mnie. Kiedy jakaś myśl zasiedli się w mojej głowie, to nie odpuszczam tak łatwo. Nie spocznę, póki tego nie zdobędę. Obiecuję ci to - przez sekundę, nastaje między nami cisza, tylko na siebie patrzymy, a kiedy zbieram się, by coś powiedzieć, pochyla się i całuje mnie w kącik ust. Zanim mogę sobie zdać sprawę z tego co zrobiła, cofa się, podaje mi kubek ze Starbucksa i wychodzi z pokoju bez słowa.
On jest szalona, a ja jej nienawidzę. Nigdy się w niej nie zakocham. W każdym, ale na pewno nie w Kay Evans.
Patrzę na kubek w swojej dłoni i rzucam go na podłogę, chociaż jest tam jeszcze trochę frapuccino. Mam to gdzieś i tak już więcej nie tknę tego gówna. Nienawidzę Starbucksa tak samo jak nienawidzę Kay.
**********
I jak się podoba? Mnie bardzo intryguje postać Kay. Jest taka pewna siebie i nieustraszona.
Zapraszam do zapisywania się w zakładce 'informowani' i komentowania (co mnie bardzo motywuje).
Informacje na temat nowego rozdziału będą pojawiały w prawym, górnym rogu.
Do zobaczenia!
Klaudia :)
środa, 13 maja 2015
Prolog. - Zerwanie & Kobieta.
- Louis, musimy porozmawiać - Eleanor mówi po chwili. Przyszedłem się z nią zobaczyć, bo powiedziała, że ma coś ważnego do przedyskutowania. Dziwnie się ostatnio między nami układa, zauważyłem tą różnice i część mnie boi się co ma do powiedzenia, ale druga część chce by skończyło się to raz na zawsze.
- Możesz powiedzieć mi wszystko - mówię. Chwytam jej na dłoń, ale wyrywa się z uścisku i unika mojego spojrzenia. Wiem, że to nie wróży nic dobrego.
- Po pierwsze, chce, żebyś wiedział, że walczyłam o nas. Naprawdę, robiłam co tylko mogłam by nam się udało, ale... ale to mnie przerasta, Louis - nie odpowiadam, wciąż wpatruje się w nią i czekam aż będzie kontynuować - Na początku myślałam, że jesteśmy idealni. Myślałam, że przezwyciężymy wszystko, że nic nie będzie w stanie nam przeszkodzić. Myślałam, że nasza miłość jest silna, ale się myliłam.
Czuję się otępiały, starając się zrozumieć sens jej słów i do czego zmierza - Odległość jest zbyt duża jak dla nas. Twój świat jest za duży dla nas. Rozpoczęłam uczelnię i zdałam sobie sprawę, że nikt nie ma takich problemów. Że wszyscy, którzy byli w związku, nie musieli przechodzić przez to co my. Mogli być razem w każdy weekend, podczas gdy ja widzę cię przez jakieś trzy miesiące w roku, jeśli mam szczęście.
- Ale to dlatego, bo jestem w światowej trasie. Teraz jestem tutaj i...
- A potem przychodzi kolejna trasa. I wiele innych spraw. Teraz jesteś tutaj, ale nie na dłuższy okres czasu. Znowu będę sama. Wiem, że to brzmi samolubnie, ale potrzebuje cię tutaj. Potrzebuje cię przy moim boku, ale nie możesz . Nie mogę ciebie prosić, abyś zakończył to życie i był ze mną - mówi drżącym głosem, a moje serce się zatrzymuje.
Chce jej powiedzieć, że się myli, że to nie tak, ale nie mogę. Wiem, że ma racje. Tak właśnie wygląda nasza sytuacja. Teraz jestem tutaj i będzie tak jeszcze przez parę miesięcy, ale potem będę musiał znowu wyjechać. Kolejne miejsca do których będę musiał jechać, kolejne państwa do odwiedzenia. Moje życie jest na walizkach, podczas gdy ona jest cały czas tutaj, w Manchesterze.
- Spotkałam kogoś, Louis. Nie! Nie zdradziłam ciebie, nic się między nami nie wydarzyło. Nie patrz tak na mnie. Spotkałam go, kiedy rozpoczęłam naukę na uczelni. Jesteśmy na tym samym kierunku, więc czasem mieliśmy razem zajęcia. Parę miesięcy temu, powiedział mi, że chciałby być kimś więcej niż tylko przyjaciółmi, ale powiedziałam mu, że jestem z tobą, aczkolwiek, kiedy zapytał, gdzie jesteś w tym momencie, wszystko stało się dla mnie jasne. Kiedy powiedział mi, że mógłby być ze mną, naprawdę ze mną, zrozumiałam czego tak naprawdę potrzebuję, Louis - spogląda na mnie i mogę zobaczyć, że nie jest to dla niej łatwe, ale jest zdeterminowana, by to zrobić. Nie wiem co czuć oraz co mam powiedzieć. Jestem oniemiały. - Potrzebuję czegoś, czego nie możesz mi dać, ale on może.
Powoli oddycham, nie mogąc oderwać wzroku, czego tak cholernie bym chciał. To się nie może dziać, nie wierzę w to. Ale jej oczy nie kłamią, jest szczera i czeka, aż coś powiem. Ale co ja mogę powiedzieć? Jak mam odpowiedzieć na takie oświadczenie? Czego ona się spodziewa? Tego, że dam jej błogosławieństwo i pozwolę odejść i oraz być szczęśliwą z drugim facetem? Nie mogę się do niej uśmiechnąć i powiedzieć jej, że rozumiem, nie mogę pozwolić jej odejść w ten sposób. Jak ona mogła nam to zrobić?
- Zrywasz ze mną, więc możesz być z innym facetem - oświadczam o nic nie pytając. Eleanor odrywa ode mnie wzrok, widzę, że nie jest z siebie dumna.
- Robię to, co myślę, że będzie najlepsze - mruczy, a ja wstaję gwałtownie, wywracając oczyma na jej słowa.
- Jasne, zerwanie ze mną jest najlepszym wyjściem. Wzięcie najprostszego wyjścia jest najlepsze. Tak, jasne! Dlaczego nie mogę zobaczyć tego w ten sposób? - nie staram się nawet ukryć sarkazmu w swoim głosie. - Czego ode mnie oczekujesz, El? Że będę szczęśliwy, że wreszcie znalazłaś faceta, który nie niesie ze sobą tych wszystkich problemów, które mam? Cóż, rozczaruję cię, nie mogę być szczęśliwy z twojego szczęścia.
- Louis, proszę. Nie musimy tego kończyć w ten sposób - błaga, ale ją wyśmiewam. - Możemy być dalej przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi - naśladuję ją, dalej się śmiejąc. - Naprawdę myślisz, że możemy się przyjaźnić? Ale jak, co nie? Nie będzie mnie tutaj, więc jak możemy być przyjaciółmi?
- To zupełnie coś innego, Lou. Naprawdę chcesz tkwić w takim związku jak ten?
- Tkwić? - wyparowuję, mój rosnący temperament ma straszną ochotę nakrzyczeć na nią. - Tak ty to widzisz? Naprawdę chcę z tobą być, a ty tak to nazywasz? Dobrze wiedzieć! - pocieram palcami twarz, próbując się uspokoić, ale to strasznie trudne.
Jestem zraniony, rozczarowany, zdezorientowany, wściekły, zdesperowany, sfrustrowany. Jest tyle rzeczy, że nawet nie mogę wymienić tych wszystkich uczuć, które się we mnie tlą.
- Nie kocham już cię tak samo. Louis, próbowałam, przysięgam, naprawdę próbowałam, ale nie mogłam utrzymać moich uczuć. Nie było ciebie tutaj, a Eric był i po prostu... się w nim zakochałam.
Eric. Więc tak ma na imię. Tak nazywa się facet, który ukradł mi dziewczynę.
- Jeśli tak jest, nie mogę zmusić ciebie do czegoś, czego nie możesz wytrzymać. Idź i bądź szczęśliwa z Eric'em - czuję gorzki smak na języku, kiedy wymawiam jego imię.
- Proszę, Louis. Myślę, że naprawdę możemy zostać przyjaciółmi. Po tym wszystkim co razem przeszliśmy, nie możemy tego zakończyć w ten sposób. Proszę - błaga, łapiąc mnie za rękę, ale ją wyrywam i się od niej odsuwam. - Możemy iść od czasu do czasu do Starbucksa, opowiadałbyś mi o trasie albo co tam porabiasz. Jestem pewna, że to będzie też dobre dla ciebie. Oboje będziemy szczęśliwy.
- Przyjaciele - ponownie się śmieję, odwracając się do niej plecami. - Jasne, Eleanor. Miej swoje wymarzone życie, a ja będę kontynuował swoje. Do widzenia.
Nie czekając na odpowiedź, opuszczam jej mieszkanie z zaciśniętymi pięściami i impulsem zepsucia czegoś. Eleanor po prostu ze mną zerwała. Myślałem, że się mną przejmuje, ale przestała mnie kochać dawno temu. Znalazła kogoś lepszego. Złamała moje serce w ten sposób, z pomocą paru prostych słów.
'Nie kocham cię już tak samo.' Jasne, że nie, bo teraz kocha Eric'a.
Wszystkie kobiety są takie same. Nie wiem czemu tak mnie to dziwi. Utwierdzają cię w przekonaniu, że cię kochają i walczą o ciebie, ale odchodzą tak szybko jak tylko znajdą kogoś lepszego.
Ale w porządku. Nie potrzebuję dziewczyny; nie potrzebuję miłości. Będzie mi lepiej bez niej. Mam wszystko czego potrzebuję: pracę, którą kocham i przyjaciół.
Pierdol się Eleanor. Pierdolcie się wszystkie kobiety. Nie potrzebuję żadnej z was.
**********
Witam was wszystkich na tłumaczeniu 'Bitter & Sassy'! Już od pewnego czasu przymierzam się do rozpoczęcia tego tłumaczenia, bo widziałam, że parę osób się tego podejmowało, ale rezygnowało. Nie sądzę, by tak ze mną się stało. Na razie nie mogę powiedzieć jak często będą się pojawiać rozdziały, ale postaram się je dodawać raz na tydzień. Jeśli macie jakieś pytania to w zakładce kontakt macie linki do mojego aska i twittera. Zaraz założę zakładkę informowani, gdzie będziecie mogli zostawić swój username, a ja będę was informować!
Byłoby miło, jakbyście zostawili jakieś słowo w komentarzu.
Do następnego razu!
Klaudia :)
- Możesz powiedzieć mi wszystko - mówię. Chwytam jej na dłoń, ale wyrywa się z uścisku i unika mojego spojrzenia. Wiem, że to nie wróży nic dobrego.
- Po pierwsze, chce, żebyś wiedział, że walczyłam o nas. Naprawdę, robiłam co tylko mogłam by nam się udało, ale... ale to mnie przerasta, Louis - nie odpowiadam, wciąż wpatruje się w nią i czekam aż będzie kontynuować - Na początku myślałam, że jesteśmy idealni. Myślałam, że przezwyciężymy wszystko, że nic nie będzie w stanie nam przeszkodzić. Myślałam, że nasza miłość jest silna, ale się myliłam.
Czuję się otępiały, starając się zrozumieć sens jej słów i do czego zmierza - Odległość jest zbyt duża jak dla nas. Twój świat jest za duży dla nas. Rozpoczęłam uczelnię i zdałam sobie sprawę, że nikt nie ma takich problemów. Że wszyscy, którzy byli w związku, nie musieli przechodzić przez to co my. Mogli być razem w każdy weekend, podczas gdy ja widzę cię przez jakieś trzy miesiące w roku, jeśli mam szczęście.
- Ale to dlatego, bo jestem w światowej trasie. Teraz jestem tutaj i...
- A potem przychodzi kolejna trasa. I wiele innych spraw. Teraz jesteś tutaj, ale nie na dłuższy okres czasu. Znowu będę sama. Wiem, że to brzmi samolubnie, ale potrzebuje cię tutaj. Potrzebuje cię przy moim boku, ale nie możesz . Nie mogę ciebie prosić, abyś zakończył to życie i był ze mną - mówi drżącym głosem, a moje serce się zatrzymuje.
Chce jej powiedzieć, że się myli, że to nie tak, ale nie mogę. Wiem, że ma racje. Tak właśnie wygląda nasza sytuacja. Teraz jestem tutaj i będzie tak jeszcze przez parę miesięcy, ale potem będę musiał znowu wyjechać. Kolejne miejsca do których będę musiał jechać, kolejne państwa do odwiedzenia. Moje życie jest na walizkach, podczas gdy ona jest cały czas tutaj, w Manchesterze.
- Spotkałam kogoś, Louis. Nie! Nie zdradziłam ciebie, nic się między nami nie wydarzyło. Nie patrz tak na mnie. Spotkałam go, kiedy rozpoczęłam naukę na uczelni. Jesteśmy na tym samym kierunku, więc czasem mieliśmy razem zajęcia. Parę miesięcy temu, powiedział mi, że chciałby być kimś więcej niż tylko przyjaciółmi, ale powiedziałam mu, że jestem z tobą, aczkolwiek, kiedy zapytał, gdzie jesteś w tym momencie, wszystko stało się dla mnie jasne. Kiedy powiedział mi, że mógłby być ze mną, naprawdę ze mną, zrozumiałam czego tak naprawdę potrzebuję, Louis - spogląda na mnie i mogę zobaczyć, że nie jest to dla niej łatwe, ale jest zdeterminowana, by to zrobić. Nie wiem co czuć oraz co mam powiedzieć. Jestem oniemiały. - Potrzebuję czegoś, czego nie możesz mi dać, ale on może.
Powoli oddycham, nie mogąc oderwać wzroku, czego tak cholernie bym chciał. To się nie może dziać, nie wierzę w to. Ale jej oczy nie kłamią, jest szczera i czeka, aż coś powiem. Ale co ja mogę powiedzieć? Jak mam odpowiedzieć na takie oświadczenie? Czego ona się spodziewa? Tego, że dam jej błogosławieństwo i pozwolę odejść i oraz być szczęśliwą z drugim facetem? Nie mogę się do niej uśmiechnąć i powiedzieć jej, że rozumiem, nie mogę pozwolić jej odejść w ten sposób. Jak ona mogła nam to zrobić?
- Zrywasz ze mną, więc możesz być z innym facetem - oświadczam o nic nie pytając. Eleanor odrywa ode mnie wzrok, widzę, że nie jest z siebie dumna.
- Robię to, co myślę, że będzie najlepsze - mruczy, a ja wstaję gwałtownie, wywracając oczyma na jej słowa.
- Jasne, zerwanie ze mną jest najlepszym wyjściem. Wzięcie najprostszego wyjścia jest najlepsze. Tak, jasne! Dlaczego nie mogę zobaczyć tego w ten sposób? - nie staram się nawet ukryć sarkazmu w swoim głosie. - Czego ode mnie oczekujesz, El? Że będę szczęśliwy, że wreszcie znalazłaś faceta, który nie niesie ze sobą tych wszystkich problemów, które mam? Cóż, rozczaruję cię, nie mogę być szczęśliwy z twojego szczęścia.
- Louis, proszę. Nie musimy tego kończyć w ten sposób - błaga, ale ją wyśmiewam. - Możemy być dalej przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi - naśladuję ją, dalej się śmiejąc. - Naprawdę myślisz, że możemy się przyjaźnić? Ale jak, co nie? Nie będzie mnie tutaj, więc jak możemy być przyjaciółmi?
- To zupełnie coś innego, Lou. Naprawdę chcesz tkwić w takim związku jak ten?
- Tkwić? - wyparowuję, mój rosnący temperament ma straszną ochotę nakrzyczeć na nią. - Tak ty to widzisz? Naprawdę chcę z tobą być, a ty tak to nazywasz? Dobrze wiedzieć! - pocieram palcami twarz, próbując się uspokoić, ale to strasznie trudne.
Jestem zraniony, rozczarowany, zdezorientowany, wściekły, zdesperowany, sfrustrowany. Jest tyle rzeczy, że nawet nie mogę wymienić tych wszystkich uczuć, które się we mnie tlą.
- Nie kocham już cię tak samo. Louis, próbowałam, przysięgam, naprawdę próbowałam, ale nie mogłam utrzymać moich uczuć. Nie było ciebie tutaj, a Eric był i po prostu... się w nim zakochałam.
Eric. Więc tak ma na imię. Tak nazywa się facet, który ukradł mi dziewczynę.
- Jeśli tak jest, nie mogę zmusić ciebie do czegoś, czego nie możesz wytrzymać. Idź i bądź szczęśliwa z Eric'em - czuję gorzki smak na języku, kiedy wymawiam jego imię.
- Proszę, Louis. Myślę, że naprawdę możemy zostać przyjaciółmi. Po tym wszystkim co razem przeszliśmy, nie możemy tego zakończyć w ten sposób. Proszę - błaga, łapiąc mnie za rękę, ale ją wyrywam i się od niej odsuwam. - Możemy iść od czasu do czasu do Starbucksa, opowiadałbyś mi o trasie albo co tam porabiasz. Jestem pewna, że to będzie też dobre dla ciebie. Oboje będziemy szczęśliwy.
- Przyjaciele - ponownie się śmieję, odwracając się do niej plecami. - Jasne, Eleanor. Miej swoje wymarzone życie, a ja będę kontynuował swoje. Do widzenia.
Nie czekając na odpowiedź, opuszczam jej mieszkanie z zaciśniętymi pięściami i impulsem zepsucia czegoś. Eleanor po prostu ze mną zerwała. Myślałem, że się mną przejmuje, ale przestała mnie kochać dawno temu. Znalazła kogoś lepszego. Złamała moje serce w ten sposób, z pomocą paru prostych słów.
'Nie kocham cię już tak samo.' Jasne, że nie, bo teraz kocha Eric'a.
Wszystkie kobiety są takie same. Nie wiem czemu tak mnie to dziwi. Utwierdzają cię w przekonaniu, że cię kochają i walczą o ciebie, ale odchodzą tak szybko jak tylko znajdą kogoś lepszego.
Ale w porządku. Nie potrzebuję dziewczyny; nie potrzebuję miłości. Będzie mi lepiej bez niej. Mam wszystko czego potrzebuję: pracę, którą kocham i przyjaciół.
Pierdol się Eleanor. Pierdolcie się wszystkie kobiety. Nie potrzebuję żadnej z was.
**********
Witam was wszystkich na tłumaczeniu 'Bitter & Sassy'! Już od pewnego czasu przymierzam się do rozpoczęcia tego tłumaczenia, bo widziałam, że parę osób się tego podejmowało, ale rezygnowało. Nie sądzę, by tak ze mną się stało. Na razie nie mogę powiedzieć jak często będą się pojawiać rozdziały, ale postaram się je dodawać raz na tydzień. Jeśli macie jakieś pytania to w zakładce kontakt macie linki do mojego aska i twittera. Zaraz założę zakładkę informowani, gdzie będziecie mogli zostawić swój username, a ja będę was informować!
Byłoby miło, jakbyście zostawili jakieś słowo w komentarzu.
Do następnego razu!
Klaudia :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)